پایا، ع. (1386). ملاحظاتی نقادانه دربارة دو مفهوم علم دینی و علم بومی. حکمت و فلسفه. سال سوم، شمارههای دوم و سوم، صص 76-39.
حسنی، س.، علیپور، م. و موحدابطحی، س. (1390). علم دینی (دیدگاهها و ملاحظات). قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
خسروپناه، ع. و پناهیآزاد، ح. (1388). نظام معرفتشناسی صدرائی. تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
عبودیت، ع. (1386). درآمدی بر نظام حکمت صدرائی (جلد دوم). تهران: سمت و مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).
گلشنی، م. (1385). از علم سکولار تا علم دینی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
ملکیان، م. (1390). راهی به رهایی (جستارهایی در عقلانیت و معنویت). تهران: نگاه معاصر.
Bhaskar, R. (2008). A Realist Theory of Science. London and New York: Routledge.
Craig, W. L. & Moreland, J. P. (Edts.). (2000). Naturalism: A Critical Analysis. London and New Yourk: Routledge.
Gorden, B. L. & Dembski, W. A. (Edts.). (2011). The Nature of Nature (Examining the Role of Naturalism in Science). Wilmington: ISI Books.
MacIntyre, A. C. (1988). Whose Justice? Which Ratinality?Notre Dame: University of Notre Dame Press.
Nasr, S. H. (In Conversation with Muzaffar Iqbal) (2008). Islam, Science, Muslims, and Technology. Tehran: Institute for Humanities and Cultural Studies.
Plantinga, A. (1996). Science: Augustinian or Duhemian? Faith and Philosophy. Vol. 13, No.3, Pages 368-394.
Stenmark, M. (2004). How to Relate Science and Religion (A Multidimensional Model). Grand Rapids: Eerdmans.