پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی فلسفه علم 2383-0722 11 21 2021 05 22 Knowledge and Institutions in the Structure of the Epidemic: a Biopolitical analytics of the Corona pandemic دانش ها و نهادها در ساختار همه گیری: تحلیل زیست سیاسی پاندمی کرونا 211 232 6793 10.30465/ps.2021.37322.1539 FA علیرضا منجمی استادیار گروه فلسفه وعلم وفناوری، پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی Journal Article 2021 07 20 The unpreparedness to deal with the Corona pandemic and the inadequacy of interventions<br /> and measures to control that world has created a critical situation. In this article based on<br /> biopolitical analytics, I want to show why we stand at this point and that unpreparedness<br /> and inadequacy have rooted in the structure of the epidemic (objects, sciences, and<br /> institutions). In this analysis, I will focus on the objects, sciences and institutions related to<br /> the structure of the epidemic and scrutinize how the structure of the epidemic has caused<br /> invisibility of objects such as the city, citizenship and society, which has led to the<br /> hiddenness of the related sciences and institutions. Medicalization of the health and the<br /> priority of epidemiology have been the result of this historical process. It seems that the<br /> revival of urban medicine and serious attention to health humanities as a potential link<br /> between biomedical sciences, politics and society can open up new horizons. ناآمادگی در مواجهه با همه گیری کرونا و نابسندگی مداخله ها و اقدامات در مهار آن، جهان را با شرایطی<br /> بحرانی مواجه کرده است. در این مقاله برآنم تا بر مبنای تحلیل و نقد زیست سیاسی نشان دهم که چرا در<br /> این نقطه ایستاده ایم و اینکه این ناآمادگی و نابسندگی ریشه در ساختار همه گیری (ابژه ها، دانش ها و نهادها)<br /> دارد. در این تحلیل به ابژه ها، دانش ها و نهادهای مربتط با ساختار همه گیری خواهم پرداخت و نشان خواهم<br /> داد ساختار همه گیری سبب رویت ناپذیری ابژه هایی همچون شهر، شهروندی و جامعه و به محاق رفتن<br /> دانش ها و نهادهای مرتبط با آن شده است. طبی سازی امور بهداشتی و مرجعیت دانش اپیدمیولوژی حاصل<br /> چنین فرآیند تاریخی ای است. به نظر می رسد احیای پزشکی شهری و توجه جدی به علوم انسانی سلامت به<br /> عنوان پیوند دهندة علوم زیست پزشکی، سیاست و جامعه می تواند افق های نوی بگشاید. https://philosophy.ihcs.ac.ir/article_6793_890bafac6e26022b32552f52ac8b08bb.pdf