پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی فلسفه علم 2383-0722 3 5 2013 09 08 An Objection to Paul’s Reading on Christianity برونی‌گرایی و مسئلة استقرا 1 21 881 FA جلال پیکانی استادیار گروه الهیات، پیام نور Journal Article 2013 03 09 The classical problem of induction is one of the very known forms of Skepticism, which many philosophers have tried to solve or resolve it. Some epistemologists believe that Externalism could be used as a good approach to resolve the problem. They claim that ‘Process reliabilism’, the most important externalist theory, is less vulnerable to Skepticism than other theories, because of its epistemological fallibilism, and also taking modest and weak criteria to acquire knowledge. In this paper we will argue that externalist theories, including Process reliabilism, presuppose induction, so such theories don’t have considerable capabilities to solve or resolve the problem. مسئلة سنتی استقرا یکی از صور بسیار مشهور شکاکیت به شمار می‌رود و تا به حال فلاسفة بسیاری برای حل یا منحل‌ساختن آن کوشیده‌اند؛ برونی‌گرایی یکی از رهیافت‌هایی است که به باور برخی معرفت‌شناسان می‌تواند در حل مسئلة سنتی استقرا به کار آید. مهم‌ترین نظریة مطرح‌شده در زمینة برون‌گرایی، نظریة اعتمادگرایی فرایندی است. اعتمادگرایی فرایندی به واسطة تأکید بر خطاپذیری باور‌ها، و برگرفتن معیارهای فروتنانه و سهل‌گیرانه در دستیابی به معرفت، در مقابل شکاکیت، کم‌تر آسیب‌پذیر است. در مقالة حاضر نشان خواهیم داد که این معرفت‌شناسان از این نکتة بسیار مهم غفلت می‌کنند که اعتمادگرایی فرایندی و به طور کلی، نظریه‌های برونی‌گرایانه، استقرا را پیش‌فرض می‌گیرند. از این رو چنین نظریه‌هایی از قابلیت قابل توجهی برای حل مسئلة مذکور برخوردار نیستند.

پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی فلسفه علم 2383-0722 3 5 2013 09 08 Kroon on Reference VS Davidson on Content کرون در باب ارجاع، دیویدسون در باب محتوا 23 33 882 FA مرتضی صداقت آهنگری حسین‌زاده استادیار گروه فلسفة علم، دانشگاه امیرکبیر Journal Article 2013 01 15 Kroon believes that causal relation alone does not determine the referent of a name because causation involves a kind of under-determination to escape of which, Kroon embed a cognitive dimension, which he calls epistemic warrant, in reference-determination. Davidson brings similar words in his triangulation thesis in order to determine the content of a perceptual belief. He argues that, in addition to causal relation, one takes benefit of linguistic communications with others in order to determine the content of his perceptual belief which is the cause of that belief. In this paper, having brought the theses of Kroon and Davidson respectively, I enumerate a number of similarities between Kroon’s epistemic warrant and Davidson’s linguistic communications. کرون معتقد است مرجع یک اسم را فقط ارتباط علّی با آن شیء متعین نمی‌کند، چراکه علیت حاوی نوعی عدم تعین است که برای فرار از آن لازم است بعد شناختی، که از آن به جواز معرفتی یاد می‌کند، نیز در تعیین مرجع اثر گذارد. دیویدسون بیان مشابهی را در مورد نحوة تعین محتوای باور ادراکی در تز مثلث‌بندی خود دارد. در این تز او معتقد است فرد علاوه‌بر ارتباط علّی با محتوای باور ادراکی خود که شیئی خارجی است که علت آن باور در فرد شده است، لازم است از ارتباط کلامی با دیگران نیز جهت تعین محتوای این باور، کمک گیرد. در این مقاله، پس از بیان نظریات کرون و دیویدسون، به بیان مشابهت‌های جواز معرفتی در نظریة کرون و ارتباط کلامی در نظریة دیویدسون خواهم پرداخت.

پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی فلسفه علم 2383-0722 3 5 2013 09 08 The Five-Stage Development of Philosophy of Science in 20th Century مراحل پنج‌گانة شکل‌گیری فلسفة علم در قرن بیستم 35 56 883 FA محمدرضا عبدالله نژاد استادیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریز Journal Article 2012 07 17 The main activities of Philosophy of science, as a branch of philosophy, has been began since the last decade of 19^th century, in the wake of some experimental scientists' attempts to establish new non-metaphysical foundations for inductive empirical sciences. The very notable point is that the nature of philosophy of science has not formed and developed in one, but in five stages. In this paper I will illustrate the five-stage formation and development of philosophy of science in 20^th century in order to draw some the results from it. These five stages are: <br />1. Sprouting stage (1890-1918): the characteristic of this stage is the reconstruction of Newtonian physics by means of Mach’s instrumentalism, Poincare’s conventionalism and Duhem’s modified falsificationism. <br />2. Evolvement stage (1918-1935): in this stage, three pillars of logical positivism (reductionism, analytic-synthetic distinction, and verificationism) set the stage for logical reconstruction of science. <br />3. The classical stage (1935-1970): in which the logical reconstruction of science is accomplished by Popper’s and some logical positivist’s revisions of the pillars. <br />4. The Historicism stage (1960-1985): in this stage, some philosophers, especially Feyerabend and Kuhn based on the history of science, criticize and challenge the main principles of the previous stages. <br />5. The modelistic stage (1970-2000): in which through increasing the pragmatic and semantic tendencies in science, ‘theory’ is replaced by ‘model’. فعالیت‌های اصلی فلسفة علم، به مثابة یکی از شاخه‌های فلسفه، از 1890 در پی تلاش برخی دانشمندان علوم تجربی برای تأسیس مبانی جدید غیر متافیزیکی برای علوم تجربی استقرایی، آغاز شد. نکتة قابل توجه این است که ماهیت اصلی فلسفة علم، در پنج مرحله شکل گرفته است. هدف اصلی این مقاله این است که با توصیف مراحل پنج‌گانة مذکور، نحوة شکل‌گیری و تکمیل ماهیت اصلی فلسفة علم را به تصویر بکشد و نتایجی را از آن به دست آورد. این مراحل عبارت‌اند از: 1. مرحلة بالندگی (1890-1918) که در آن فیزیک نیوتن به وسیلة فیلسوفانی هم‌چون ماخ، پوانکاره، و دوئم چنان بازسازی می‌شود که امکان مداخلة هرگونه نگاه متافیزیکی در آن را منتفی می‌کند؛ 2. مرحلة بسط (1918-1935) که در آن پوزیتیویست‌های منطقی با تکیه‌بر سه اصل اساسی خودشان زمینه را برای بازسازی منطقی علم مهیا می‌کنند؛ 3. مرحلة کلاسیک (1935-1970) که در آن کار بازسازی منطقی علم، از طریق تجدید نظر پوپر و برخی پوزیتیویست‌های منطقی در سه اصل اساسی مرحلة قبلی، تثبیت و تکمیل می‌شود؛ 4. مرحلة تاریخ‌گرایی (1960-1985) که در آن، تحت تأثیر آرای فایرابند و کوهن، به جای «منطق علم»، «بعد تاریخی علم» مورد توجه قرار می‌گیرد؛ 5. مرحلة مدل‌سازی (1970-2000) که در آن، با افزایش تمایلات سمانتیکی و پراگماتیکی در علم، عبارت «مدل»، جانشین عبارت «نظریه» می‌شود.

پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی فلسفه علم 2383-0722 3 5 2013 09 08 Comparative Examination of Pierre Bourdieu’s Sociology of Science and Actor-Network Theory بررسی تطبیقی جامعه‌شناسی علم بوردیو و رویکرد کنش‌گر ـ شبکه 57 71 884 FA مهناز فرهمند استادیار گروه جامعه‌شناسی، دانشگاه یزد Journal Article 2013 04 08 This paper is allocated to analyze the key concepts of Pierre Bourdieu’s sociology of science and Actor- Network Theory. Through considering the concepts of field, capital, and symbolic capital, Bourdieu regards the circumstances of science production. He draw this strategy from his first argument on the competition between science supporters and claimants over capital. Through criticizing Actor- Network theory, which nullifies the distinctions between human and non human actors, he portrays a comprehensive picture of the new sociology of science’s irregularities. However, the actor-network theory accuses the Bourdieu ideas to have classical sociology of science’s defects. <br />In this paper through a comparative examination of the two approaches’ theoretical dimensions from various aspects, we will specify their basic and conceptual distinctions. مقالة حاضر به بررسی مفاهیم کلیدی جامعه‌شناسی علم پیر بوردیو و رویکرد کنش‌گر - شبکه اختصاص دارد. بوردیو با روی‌آوردن به مفاهیم میدان، سرمایه، و سرمایة نمادین به اوضاع و احوال تولید علم توجه دارد که از استدلال اولیة وی دربارة حامیان و مدعیان علم در رقابت بر سر سرمایه به وجود آمده است. وی در فعالیت‌های علمی خود، با نقد رویکرد شبکه- کنش‌گر که بر بطلان تمایز بین کنش‌گران انسانی و غیر انسانی تأکید دارد، تصویری گسترده از ناهنجاری‌های جامعه‌شناسی جدید علم ارائه می‌کند، ضمن این‌که، نظریة کنش‌گر - شبکه نیز بوردیو را به کاستی‌های جامعه‌شناسی کلاسیک علم متهم می‌کند. در این مقالة بر آن‌ایم تا با بررسی تطبیقی ابعاد نظری هر دو رویکرد از زوایای متعدد، تمایزات مفهومی و مبنایی آن دو را مشخص کنیم.

پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی فلسفه علم 2383-0722 3 5 2013 09 08 Logicism in Mathematics: from Bolzano to Russell پروژة منطق‌گرایی در ریاضیات: از بولتزانو تا راسل 73 97 885 FA غلامحسین مقدم حیدری استادیار گروه فلسفة علم پژوهشگاه علوم انسانی Journal Article 2012 11 27 Logicism is one of the important schools in philosophy of mathematics which reduce the concepts and propositions of mathematics into the concepts and propositions of logic. Bolzano was the pioneer mathematician who based mathematics on logic, and then Ferege continued this project through propounding a new version of logic. Ultimately, in the early decades of 20^th century, this project was finalized by Russel and Withead. In this paper, I, attempt to review the historical development of logicism from Bolzano to Russel, and then through the examination of strengths and weaknesses of the project, I try to answer to this question: has logicism been satisfactory? آموزة منطق‌گرایی عبارت است از فروکاستن مفاهیم و قضایای ریاضی به مفاهیم و قضایای منطقی. این آموزه که یکی از مکاتب مهم فلسفة ریاضی است، را نخستین بار برنارد بولتزانو صورت‌بندی کرد و سپس گوتلپ فرگه سعی کرد با ارائة نسخة جدیدی از منطق آن را ادامه دهد. درنهایت این آموزه را به صورت پروژه‌ای، برتراند راسل و آلفرد نورث وایتهد عملی کردند. در این مقاله نخست تلاش خواهم کرد چگونگی تحول و تکوین این پروژه را از بولتزانو تا راسل بررسی کنم. سپس با بررسی ضعف‌ها و قوت‌های آن، سعی خواهم کرد به این پرسش پاسخ دهم که آیا برنامة منطق‌گرایی رضایت‌بخش بود؟

پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی فلسفه علم 2383-0722 3 5 2013 09 08 Bayesianism and Challenges to Confirmation Theory بیزگرایی و چالش‌های نظریة تأیید 99 118 886 FA لطف‌اله نبوی دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس نیما احمدی دانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس سید محمدعلی حجتی دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2012 12 17 Bayesians believe that they have solved a significant problem in philosophy of science, which is the identification of the logic which governs evidences. The problem has special importance to philosophy of science, because what eventually distinguishes science from myth is that we have good evidence for the content of science. The core ideas of all versions of Bayesian confirmation theory are that the beliefs are confirmed to a probability measure, and incorporating new evidence is done through conditionalization using Bayes’ rule. Bayesians believe that qualitative approaches to confirmation theory are hopeless; an adequate account of the way evidences support hypotheses and theories must be quantitative, and a quantitative account implicates utilizing the probability calculus. The aim of this paper is to investigate the challenges to confirmation theory by means of the standard Bayesian approach. بیزگرایان بر این باورند که راه‌حلی برای مسئلة تعیین منطق حاکم بر شواهد در اختیار دارند؛ این مسئله از اهمیت ویژه‌ای در فلسفة علم برخوردار است، چراکه درنهایت آن‌چه موجب تمایز افسانه و علم از هم می‌شود این است که ما گواه خوبی برای محتوا و مضمون علم داریم. ایدۀ اصلی مشترک در نسخه‌های گوناگون نظریة تأیید بیزی، این است که باور‌ها با اندازه‌ا‌ی از احتمال تأیید می‌شوند و الحاق شاهد جدید، به‌وسیلة شرطی‌سازی و با استفاده از قاعدة بیز صورت می‌پذیرد. بیز‌گرایان همگی بر این باورند که رویکرد‌های کیفی در مورد نظریة تأیید، ناامیدکننده‌اند و یک رویکرد مناسب در روشی که شاهد از فرضیه‌ها و نظریه‌ها پشتیبانی می‌کند، باید کمّی باشد؛ که رویکرد کمّی، مستلزم استفاده از اصول حساب احتمالات است. هدف از این مقاله، بررسی چالش‌های نظریة تأیید به‌وسیلة رویکرد استاندارد بیزی است.